• 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

Wojciech Bąk

Drukuj artykuł
Natalia Kuźmińska, Aktualizacja: 12-06-2013 19:19:54

O twórcy:

 

       Wojciech Bąk  to poznański pisarz i prozaik. Jego twórczość reprezentuje nurt zwany w poezji religijnym.  Poeta był postacią tragiczną, gdyż przez całe swoje życie był prześladowany przez pracowników UB przez co też kilkukrotnie został zamknięty w zakładzie psychiatrycznym. Podczas pobytów w „Dziekance” tworzył jeden ze swoich słynnych tomików pt. „Modlitewnik”.

  • Urodzony 23 kwietnia 1907r. w Ostrowie Wielkopolskim,
  • polski pisarz, prozaik i poeta religijny,
  •  mieszkaniec Poznania (oprócz  czasów okupacji),
  • 1950r. -pierwszy pobyt w zakładzie psychiatrycznym „Dziekanka” w Gnieźnie, wypuszczony rok póżniej,
  • prześladowany  i inwigilowany przez władze PRL,
  • pod koniec życia został ewangelikiem,
  • zm. w niewyjaśnionych okolicznościach 30 kwietnia 1961r. w Poznaniu
  • pochowano go w Poznaniu na ul. Lutyckiej lecz od 1982r. jego prochy spoczywają na warszawskich Powązkach.

Nasze próby interpretacyjne:

Wiersz pt.: „Więzień własnego więźnia” autorstwa Wojciecha Bąka mówi o życiu. Przedstawiona jest w nim historia  małego chłopca, dla którego świat jest przyjazny, łatwy i piękny. Dziecko patrzy na świat z wyobraźnią, w rosnących zielonych drzewach widzi on zielone płomienie. Nagle w jego życiu pojawia się ogromny problem - dorosłość,  z którą teraz dorosły mężczyzna a jeszcze niedawno mały chłopiec nie może sobie poradzić. Miasto w którym dotychczas mieszkał jest dla niego jak ogromne torfowisko, ludzie niedawno tak znani teraz kompletnie obcy.  W ostatnich dwóch zwrotkach autor pisze, że przyszedł czas, w którym należy pożegnać się z tym co  było i zacząć ciężkie życie z duszą, która już nigdy nie będzie taka sama…

 

,,O dusze lotne"  to utwór, w którym  podmiot liryczny porównuje dusze ludzkie do śpiewu ptaków. Wiersz opisuje kruchość życia, które jest delikatne jak roślina.  Żaden człowiek nie jest w stanie uciec od goniącej nas śmierci. Kiedy ona zagląda nam w oczy, dopiero wówczas zaczynamy doceniać jaki piękny jest świat i jego dary:  rośliny i zwierzęta.  W ostatniej zwrotce "ja" mówiace podkreśla, że człowiek który nie stanął jeszcze oko w oko ze śmiercią nie dostrzega w pełni piękna przyrody, świata. Nie docenia tego, co ma. 

 

Sajana Sucholas 2a i Darek Obara 2c

Drukuj artykuł
Natalia Kuźmińska, Aktualizacja: 12-06-2013 21:00:01
Projekt „eSzkoła – Moja Wielkopolska” współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.
projekt www Gammanet | cms WebKameleon