• 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Roman Brandstaetter

Roman Brandstaetter

to słynny polski pisarz, poeta, dramaturg i tłumacz. Pisał utwory o tematyce religijnej.  Przez długi czas mieszkał w Poznaniu.

Kwestionariusz osobowy Romana Brandstaettera:

  • Data urodzenia: 3 stycznia 1906 roku

  • Data śmierci: 28 września 1987 roku

  • Pochodził ze starej rodziny żydowskiej, która przybyła do Polski z Austrii w XVII w. Jego rodzicami byli Elieser Ludwik Brandstätter, kupiec tarnowski i Maria z Brandstätterów.

  • Studiował filozofię i filologię polską na Uniwersytecie Jagiellońskim pod kierunkiem profesorów S. Windakiewicza i T. Lehra-Spławińskiego.

  • W latach 1929 – 1935 przebywał na rządowym stypendium w Paryżu, gdzie prowadził studia nad działalnością społeczno-polityczną Adama Mickiewicza.

  • Uzyskał tytuł doktora filozofii na podstawie rozprawy "Adam Mickiewicz jako krytyk literatury polskiej"

  • Pobyt w Jerozolimie był przełomowym w jego życiu – tutaj nastąpiło przejście na katolicyzm, które on sam nazywał Spotkaniem.

  • Szczególnie cenił postac św. Franciszka z Asyżu.

  • Został pochowany na cmentarzu Miłostowskim w Poznaniu.

  • Roman Brandstaetter jest najbardziej znany z utworów dramatycznych (napisał m. in. “Powrót syna marnotrawnego”, “Odys płaczący” czy “Milczenie”), ale karierę literacką rozpoczynał jako poeta (w 1928 r. wydał tomik Jarzma). Do jego dorobku należy także proza, w tym opowiadanie “Ja jestem Żyd z Wesela” i monumentalna, czterotomowa powieść biblijna “Jezus z Nazarethu” (1967–1973).

  • Tłumaczył dzieła Shakespeare’a, rozpoczął cykl przekładów poematów biblijnych z języka hebrajskiego oraz podjął się tłumaczenia Nowego Testamentu

  • Jego twórczość łączy dziedzictwo żydowskie i chrześcijańskie z tradycją antyczną.



W jego twórczości znajdują się między innymi wiersze takie jak „Spotkanie z Bogiem” oraz „Wóz z sianem”, które chciałabym zinterpretować.

„Wóz z sianem”

Wiersz ten zainteresował mnie, ponieważ mówi on o tym, co czynią ludzie, szukając sensu życia. Świat porównany jest do  wozu z sianem, z którego każdy człowiek próbuje wyjąć choćby najmniejsze źdźbło słomy, poszukując przysłowiowej igły w stogu siana. Podmiot liryczny wzywa świętego Antoniego, patrona rzeczy zagubionych w celu odnalezienia sensu życia. Zastanawia się jak i gdzie mamy siebie odnaleźć.

Ludzie szukają sensu życia „w złocie, w brylantach, w książeczkach oszczędnościowych, na giełdach przypominających domy obłąkanych”. Myślę, że autor miał na myśli to, że ludzie dążą do osiągnięcia bogactwa i są materialistami.  Szukają sensu życia w sejfach bankowych, w zagraconych szufladach, pełnych spiżarniach czyli myślą o bogactwie i dostatku, co sprawia, że gubią się w zagraconej codzienności. Przebywają „w ciemnych piwnicach naszych pożądań”, czyli dążą do tego, co jest im wygodne i co przyniesie im jak największy zysk.  Często także próbują się odnaleźć w narkotykach, wódce i innych używkach, które dają im pozorne szczęście. Niektórzy ludzie grzeszą, zabijają i myślą, że to jest ich przeznaczenie. Czasami też marzą o władzy. Czy jednak to daje im prawdziwe szczęście?

Osoba mówiąca w wierszu prosi świętego o pomoc w odnalezieniu sumienia, które zgubiliśmy, dążąc do celów, które dają nam pozorne spełnienie. Porównuje tytułowy wóz do wozu z tryptyku Hieronima Boscha.

Myślę, że wiersz ten ma uniwersalne znaczenie i każdy powinien sobie odpowiedzieć na pytanie, do czego dąży w życiu.

 

„Spotkanie z Bogiem”

Utwór ten mówi o drodze życia i o trudnościach, jakie mogą nas na niej spotkać.

Podmiot liryczny zwraca się do Boga. Prosi Go o wysłuchanie jego głosów, dziejów i modlitw. Prosi, aby Bóg uczynił go dobrym człowiekiem „Albowiem tylko wówczas jestem, gdy jestem dobry”. Myślę, że autor chciał powiedzieć, że tylko wtedy gdy jesteśmy dobrzy dla innych, możemy o sobie powiedzieć, że w ogóle istniejemy. „Oto jedyna wiara mojego człowieczeństwa i istnienia” – wiara w dobro.  „Idąc przez mój niski dzień pochylam czoło, ciężkie od pochmurnych chórów”, mówi poeta, czyli idąc przez pochmurną codzienność,  wierzę w to, że Bóg uczyni ten świat lepszym. Nic nie jest przypadkiem.  To, że jesteśmy tym, kim jesteśmy zostało zaplanowane przez Boga. „Ty nie grasz w kości, Boże, i dlatego jesteś złożony w swojej niepodzielnej i troistej jedności.”

Bóg nie gra w grę, a wszystko jest zaplanowane i nie dzieje się przypadkiem.

Mówiąc to autor pokazuje wielkość Boga.

Osoba mówiąca w wierszu zmierza do Boga trudnymi drogami, przez “niedocieczone prawa i formuły”, przez ” materię która jest energią”, przez “linię prostą, która jest linią krzywa” i przez promieniowanie martwych przedmiotów. W wersach tych jest ukazana wewnętrzna sprzeczność natury świata i  skomplikowana natura do Boga, dlatego droga do Jego zrozumienianie moze byc prosta. „Niech będą błogosławione wszystkie drogi, proste, krzywe i dookolne jeżeli prowadzą do Ciebie”. Każda droga, która prowadzi do Boga jest dobra. „Albowiem moja dusza bardziej tęskni za Tobą niż tęsknią nocami stróże, pokryci rosą, za wschodzącym słońcem” - dodaje poeta. „Połóż dłoń na człowieczej trzcinie i dotknięciem palców obudź w niej muzykę nowego życia, Boże”. Podmiot prosi Boga o przebudzenie do  nowego i lepszego życia w każdym człowieku, a nową drogę porównuje do muzyki.

Asia Działkowska 2c i Patrycja Gębicka 2c

Na ulicy Romana Brandstaettera

  • Na ulicy Branstaettera
  • Nasza grupa projektowa
  • Asia i Patrycja autorki operacji Brandststaetter
  • a w środku pani - nauczycielka i e-opiekunka
Projekt „eSzkoła – Moja Wielkopolska” współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.
projekt www Gammanet | cms WebKameleon