• 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5

Emilia Waśniowska

Emilia Waśniowska

      Emilia Waśniowska, przez przyjaciół zwana po prostu Emilką była bez wątpienia postacią nietuzinkową.  Urodziła się w Poznaniu, tu się też uczyła. Ukończyła II Liceum Ogólnokształcące im. Heleny Modrzejewskiej, a potem filologię polską na UAM. Pracowała w Pałacu Kultury, czyli w obecnym CK Zamek, była także radiowcem i  dyrektorem Szkoły Podstawowej nr 34 w Poznaniu.  Zbierała wizerunki sów i gotowała świetną pomidorową. Zaprzyjaźniona była z poznańskimi Łejerami (szkołą podstawową i gimnazjum w Poznaniu), które do dziś rokrocznie organizują teatralne wspomnienie jej osoby zwane Emiliadą.  Jednak przede wszystkim była poetką. Pisała dla dzieci, choć jej wiersze dalekie są od naiwnych rymowanek. Poruszała w nich sprawy ważne, także kwestie śmierci i bólu. Zmarła w roku 2005 po długiej chorobie.

Interpretacja wierszy Emilii Waśniowskiej

    Chciałabym zwrócić uwagę na jeden z moich ulubionych tomików poezji autorstwa poznańskiej poetki Emilii Waśniowskiej.  „Oswajam strach” w intrygujący sposób przybliża nas, młodych czytelników do tematów powszechnego tabu, takich jak przemijanie i śmierć.  Autorka w swych dziełach w obrazowy i często lakoniczny sposób mówi o niezmiernie ważnych sprawach. Tomik ten jest znakomitą propozycją zarówno  dla osób rozpoczynających przygodę z poezją jak i dla „wytrawnych” czytelników. Wiersze Waśniowskiej odsyłają do rzeczywistości dnia codziennego, lecz  czytając je w głowach klaruje nam się jasny obraz i sytuacja poetycka. Według mnie są one odskocznią , pozwalają spojrzeć na świat z innej strony. Lubię rozpływać się w prostocie i jednocześnie oryginalnosci skojarzeń wierszy pani Emilii.

      Jednym z moich ulubionych wierszy jest utwór o tytule „Marzenia”. Podmiot liryczny opowiada nam o wadze jaką pełnią marzenia. Opisuje nam te marzenia, twierdzi, że są „odważne ważne trochę bezczelne bardzo poważne”. Uważam, że cały ten wiersz ukazuje naturalną sprzeczność między tym co mamy, osiagamy, a naszymi marzeniami; zaznacza również, że dzięki marzeniom możemy żyć i dalej sie rozwijać. Dopóki nasze marzenia są niepokonane, nas również nie da się pokonać.

       Kolejnym wierszem, do którego pałam ogromną sympatią jest utwór „Samotność”. Samotność jest tutaj spersonifikowana i figuruje jako partner na życie podmiotu lirycznego. Podmiot mówiący wyraźnie jest niezadowolony ze swojej samotności, żałuje, że gdy mówi nikt jej nie słyszy. Lekarstwem na samotność w domu dla niektórych jest telewizja, ale ona daje tylko pozór obcowania, rozmowy z drugim czlowiekiem. Co jest najbardziej poruszające w tym wierszu? Wydaje mi się że jego puenta, ktore brzmi: „samotność w moim mieszkaniu jest na naszym utrzymaniu szczęśliwa nieprzytomnie lecz w przeciwieństwie do mnie”.

Wiesze p. Emilii mają jeszcze jedną ogromną zaletę. Nie znajdują się w nich znaki interpunkcyjne, więc możemy dowolnie interpretować i składać zdania.

 

 

 

Patrycja Jakubowicz 2d

Drukuj artykuł
Natalia Kuźmińska, Aktualizacja: 11-06-2013 20:30:42
Projekt „eSzkoła – Moja Wielkopolska” współfinansowany ze środków Unii Europejskiej w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego.
projekt www Gammanet | cms WebKameleon